dinsdag 29 mei 2018

Kort verhaal: Bevrijdingsdag.

Ook voor Bevrijdingsdag heb ik een kort verhaal getypt. Ik stel nu weer dezelfde vragen als bij het kort verhaal: Dodenherdenking  Wat moet er nog verbetert worden volgens jou? Laat het weten in je reactie. 

'5 mei, jongens, het was me een dag wel. Op 4 mei hoorden we dat Duitsland gecapituleerd had. Op 5 mei werden alle soldaten vrolijk onthaald. We hadden hen tenslotte bevrijd. Alle meisjes dansten graag met een soldaat. Maar ik zocht eigenlijk je oma. Ze had me geholpen nadat ik op mijn één na laatste vlucht boven bezet Nederland. Ik was neergestort met mijn vliegtuig. Zij heeft me toen naar het bevrijdde gedeelte gebracht. Ik wist zeker dat ze in de stad woonde waar ik nu was. Toch kon ik haar niet vinden. Ik vroeg het overal, maar niemand wist waar ze was. Ze hadden haar de afgelopen week ook niet gezien. Ten einde raad besloot ik om maar gewoon feest te vieren. Ik deed het omdat het moest van mijn vriend George. Die zei: Ze komt echt wel een keertje opdagen. Misschien is ze wel iemand aan het bezoeken. Ik wist het niet helemaal. Misschien had ze wel een vriend en was ze daar. Ik hoopte van niet, want ik vond haar echt heel leuk om zo maar eens te zeggen. Ik ging dus met verschillende meisjes die dag om. Maar toch vond ik niemand zo leuk als Trudy, jouw oma, Jimmy. Totdat die avond...'

Johan keek om zich heen. Nog steeds niets te bekennen van Trudy. Waarom was ze er niet? Had ze echt een vriendje, zoals hij vermoedde? Plotseling werd er op zijn schouder geklopt. Hij keek achterom. Want hij zag..... TRUDY!. 'Trudy!' Hij omhelsde haar. 'Johan!' Ze sloeg haar armen om hem heen. 'Waar was je? Ik heb overal naar je gezocht?' Trudy lachte. 'Ik was op zoek naar jou!' Dan moeten ze allebei lachen. Hoe is het mogelijk! Allebei naar elkaar op zoek en elkaar toch mislopen.'
'Trudy, mag ik je wat vragen?' Johan keek haar aan. 'Natuurlijk!' Trudy glimlachte. 'Zou je mijn meisje willen zijn?' 'Oh, Johan! Dat had ik echt nooit gedacht.' 'Wat bedoel je?' Johan was er bijna zeker van dat Trudy al een vriend had. 'Ja, ja! Super graag!' Trudy gaf Johan prompt een zoen op zijn wang.

'Tja, en toen zijn we na een jaar getrouwd.' 'Toch ook op 5 mei?' Vragend kijkt Jimmy zijn opa aan. 'Dat klopt. We vonden het een leuke datum, omdat we elkaar toen gevonden hebben.' 'Echt romantisch.' Zwijmelt Stacey. Ze kijkt naar Jimmy. Die kleurt een beetje. 'Echt fijn dat u wilde meewerken aan ons interview, opa!' 'Graag gedaan, jongen. Het is goed om over het verleden te praten, vergeet dat nooit!'

'Ik vond het echt super om zo met je samen te werken.' Stacey kijkt Jimmy aan. 'Ik ook hoor.' Antwoordt hij nonchalant. 'Nou, het lijkt van niet.' 'Tuurlijk wel! Alleen laat ik dat niet merken.' Hij glimlacht. Stacey bloost. 'Weet je wat ik dacht tijdens opa's verhaal?' 'Nee, ik zou niet weten.' 'Nou, dat ik misschien maar hetzelfde moest vragen.' 'Huh, wat dan?' Haar gezicht is één groot vraagteken. 'Zou je mijn meisje willen worden?' Ongelovig kijkt Stacey naar hem. 'Meen je dat serieus?' Hij knikt. 'Ja, natuurlijk! Super graag! Ze valt hem om de hals. Dan kust hij haar. Even is het alsof de wereld vervaagt en zij alleen overgebleven zijn. Totdat er gebeld wordt. Jimmy loopt naar de gang en doet de deur open. 'Opa!' Zegt hij verbaasd. 'Wat zag ik daar nou? Een omhelzing?' Opa lacht. 'Dus je hebt haar gevonden?' 'Hoe weet u dat nou?' 'Toen ik jullie zo samen zag op de bank bij mij, naast elkaar, dacht ik: dat kan eigenlijk best een stel worden.' 'Wat gebruikt u hedendaagse taal!' Stacey gaat naast Jimmy staan. 'U hebt de primeur hoor. Jimmy heeft me net als zijn meisje gevraagd.' 'Ik wist het wel!' Opa steekt zijn hand uit. 'Mag ik jullie feliciteren!' 'Natuurlijk!' Jimmy geeft zijn opa een knipoog. 'Allebei op 5 mei.' zegt zijn opa zacht als ze naar de kamer lopen. 'Misschien is 5 mei toch wel echt een Dag.'


Wat vonden jullie ervan? Ik ben erg benieuwd!
Groetjes Mariléne. 

vrijdag 25 mei 2018

#LEZEN, 5 boeken van mijn bucketlist.

Deze week vijf boeken die op mijn bucketlist van boeken staan. Ik wil ze ooit eens een keertje kopen. Maar dat gaat nu nog niet. Dus nu nog maar even wachten en dromen.....


Als eerste wil ik Chaos van Mirjam Schippers noemen. Ik kijk nu al uit naar de dag dat ik dit boek kan kopen. Ik heb de andere twee boeken van haar ook en ik moet zeggen: Ze kan echt heel goed schrijven. Ik lees ze telkens opnieuw. En dat kan ik niet van elk boek zeggen. Ik ben erg benieuwd naar dit boek en ik hoop dat ze nog lang blijft doorgaan met schrijven! Je kunt haar ook zelf volgen via haar website. Kijk even bij mijn lijst met blogs die ik graag lees.


Als tweede boek wil ik noemen: Tot je weer ademen kunt. Dit boek is geschreven door Jessica winter. Het is één van de boeken die ik al superlang wil kopen. Het gaat over Julia en Jeremy en het lijkt een beetje op Maaike en Domenico, maar dit vindt ik beter dan Maaike en Domenico. Ik heb het al weleens een keertje gelezen van de bieb, maar ik vind dat ik het gewoon moet hebben. Het heeft me wat inspiratie gegeven voor verhalen. Zoals mijn verhaal: Sirley en Giovanni (de werktitel). Dit verhaal lijkt een klein beetje hierop, maar is toch weer heel anders.

Natuurlijk mag dan het vervolg van: Tot je weer ademen kunt niet ontbreken op deze lijst. Zolang je bij me blijft begint direct na het laatste hoofdstuk van Tot je weer ademen kunt. Het zijn zulke heerlijke wegdroomboeken. Een beetje onrealistisch, maar dat zijn heel veel boeken. Ik vind het altijd jammer als zo'n boek dan uit is. Je zou dan echt verder willen lezen. Dat is het nadeel dan weer van zulke boeken. Nog misschien een tip voor de schrijfster: Ik ben eigenlijk best benieuwd naar die vriend van Jeremy. Hoe loopt het daarmee af? Hoe leerde hij zijn vrouw kennen en hoe werden ze verliefd op elkaar? Dat zou ik eigenlijk wel graag willen weten.

Wat ik nog altijd een keer wil lezen en kopen is het boek van Ashley Royer: Ik kan je niet vergeten. Al heel lang staat dit boek op mijn lijstje. Van dit soort boeken zijn er niet zo veel. Ik bedoel over zo'n onderwerp. Ik heb supervaak dit boek al in mijn handen gehad, maar ik heb het heel de tijd nog niet meegenomen naar huis. Ik denk dat dit ook een wegdroomboek is. Daar hou ik zo van.


Het laatste boek past eigenlijk niet in dit rijtje, het past ook eigenlijk niet bij de andere boeken. Misschien zouden mensen het ook niet echt verwachten.
Dit boek speelt zich af in de toekomst. Ik heb het over: De kruisdraagster van Lydia Schwarz. Ik heb het al een keer gelezen en ik vond het zo indrukwekkend dat ik het eigenlijk zelf moet hebben. Daarom staat ook dit boek op mijn lijst van boeken die ik graag nog een keer wil kopen.



Tja, ik ben erg benieuwd wanneer ik deze boeken in mijn bezit krijg.
Welke boek(en) staat/staan op jullie verlanglijstje?

Groetjes Mariléne

woensdag 23 mei 2018

Nieuwe privacywet van Europa.

Vanaf 25 mei moet elke blog in regel zijn met de nieuwe privacywet van Europa. Dat betekent dus dat ik een privacyverklaring moet gaan schrijven. Niet dat ik er zoveel zin in heb, maar ik wil wel gewoon blijven bloggen. Ik heb het op deze blog nog niet gedaan een privacyverklaring, dus het zal wel moeten.

Allereerst: Alle gegevens die ik heb van jou, zal ik nooit met anderen delen. De gegevens die ik gebruik, zijn om betere posts te schrijven. Zodat ik weet wat mensen vaak bekijken. Zo kan ik mijn posts daarop afstemmen. Ik probeer echt te voorkomen dat ze in andere handen komen. Maar als dat gebeurt, zal ik dat natuurlijk wel melden.

Bij de reacties heb je zelf de keuze om te bepalen wat jij wilt delen. Je kunt het net zo anoniem doen als je zelf wilt. Als je het via je Google-account doet, kan er natuurlijk wel een foto bij zijn. De gegevens die nodig zijn bij je reactie, blijven zolang als het artikel erop staat.

Ik gebruik deze blog via Google. Dit bedrijf slaat de gegevens van jou op. Ik gebruik geen Google Analytics. Als ik dit ga doen, wat ik waarschijnlijk niet ga doen, zal ik dat eerst even laten weten. Alle gegevens worden verzameld bij Blogger. Zodra er persoonsgegevens aan te pas komt, ga ik dit niet uitgebreid zitten te bekijken, zo van: O leuk dat die Piet of Jan heet. Wat is zijn achternaam eigenlijk. O waar zou hij wonen. Even opzoeken hoor! Dat ga ik absoluut niet doen.

Ik ben hobbyblogger, ik doe het dus ook niet voor geld o.i.d. Het is voor mij een uitlaatklep. Dat zul je misschien ook wel merken. Sommige gegevens van mij, ga ik ook niet delen met anderen.
Mijn blog is beveiligd door wachtwoorden. Deze wachtwoorden heb ik met niemand gedeeld en ga ik ook niet met niemand delen. Zou deze blog toch worden gehackt, zal ik dat zo snel mogelijk proberen te herstellen en dit natuurlijk even melden.

Je kunt me natuurlijk ook volgen via de e-mail. Ik kan daarbij je ook blokkeren o.i.d. Wil je dat doen, laat het me even weten. Je e-mailadres zal ik absoluut niet delen. Als je graag wil afmelden en het lukt niet via de gewone afmeldknop, laat het me dan ook even weten, dan kan ik het proberen. Je e-mailadres wordt daarna gewoon verwijderd.

Wil je nog meer weten, vraag het even via het contactformulier. Ik zal proberen om zo snel en zo goed mogelijk je vraag te beantwoorden.

Groetjes Mariléne

vrijdag 18 mei 2018

#SCHRIJVEN,plaats en tijd.

Hier, in deze tag, vind je alles wat met schrijven te maken heeft. Makkelijke hulpmiddelen of gewoon enkele tips. Meer weten? Lees dan snel verder!

In een verhaal zijn allereerst de personen en wat er gebeurd belangrijk. Maar je moet ook weten wat de plaats en de tijd is. Waarom? Daar vertel ik je zo meer over. Als je deze dingen niet weet, is je verhaal direct prut.

PLAATS:
Waar speelt het verhaal zich af? is een belangrijke vraag, als je een verhaal schrijft. Deze vraag heeft alles te maken met de plaats. Als ik een verhaal schrijf, haal ik niet persé een plaats in Nederland uit de atlas. Meestal schrijf ik een verhaal zonder een plaats te noemen. Vaak is dat wel mijn omgeving. Dat is vaak handiger voor de lezer. Zo kan de lezer zijn eigen plaats invullen. Stel je voor: Je fietst elke dag naar school en je lezers fietsen ook elke dag naar school. Dan is dat herkenbaarder dan als je hoofdpersoon elke dag met de taxi naar school gaat. Dat klinkt ook erg ongeloofwaardig. Want haast niemand gaat met de taxi naar school. Of je moet het zelf natuurlijk zijn, maar dat denk ik niet. Meestal pakken ze de bus, trein, fiets of gaan ze lopend als ze heel dicht bij school wonen. Ik ga altijd met de fiets. Als het heel slecht weer is, ga ik nog wel eens met de auto, maar dat gebeurt hooguit 2x in de winter, voor de rest nooit. Maar hou ook met andere dingen in de gaten. Stel je voor, dat je hoofdpersoon in een dorp woont en hij/zij gaat opeens met de tram naar school. Dat klopt niet echt of het moet in de toekomst zijn maar dat gebeurt niet zo veel. Een ander voorbeeld is: Je hoofdpersoon woont in een dorp en je hebt eerder verteld dat er geen supermarkt is en een poosje later gaat je hoofdpersoon wel naar de supermarkt in het dorp. Dat klopt niet.
Hou dus altijd goed in de gaten of het klopt met elkaar. Anders haken lezers misschien wel sneller af.

TIJD:
Ook tijd speelt een belangrijke rol. Als je bv. schrijft over de Middeleeuwen en ze hebben opeens een telefoon of dragen moderne kleren is dat niet realistisch. Ook als je schrijft over de jaren 90, hebben mensen nog geen mobiel met internet. Het is belangrijk om te onthouden in welke tijd je schrijft. Verleden, heden of toekomst. Bij de toekomst mag je eigenlijk alles verzinnen, omdat het nog niet is gebeurd. Daardoor heb je wel meer vrijheid. Als je een verhaal schrijft dat in de toekomst speelt, is het belangrijk dat je dicht bij de lezer blijft. Als je het lukt dat je de lezer zover krijgt, dat het net lijkt alsof de lezer het zelf meemaakt, dan is je verhaal echt geslaagd.

Bijna alle verhalen die ik schrijf spelen zich af in het heden. Het lijkt me wel supertof om een verhaal in het verleden of toekomst te schrijven, maar dat gaat me:
Ten eerste: Veel tijd kosten, vanwege het vooronderzoek
Ten tweede: Ik heb het al wel eens geprobeerd, maar het is tot vandaag nog niet gelukt.
Ook vind ik het heden makkelijker, omdat het nu speelt en ik veel inspiratie over deze tijd krijg.

Hoe vindt jij de plaats in je verhaal? Doe je het op dezelfde manier als ik of heel anders? Welke tijd vindt jij het makkelijkst? In welke tijd zou je nog graag willen schrijven? Ik hoor het graag. 

Groetjes Mariléne

woensdag 16 mei 2018

#DAILY LIFE, GD verslag, 2 vrije dagen en het einde nadert.....

Zoals jullie weten, moest ik voor vorige week vrijdag het Godsdienstverslag over vreemde godsdiensten inleveren. Die vrijdag zouden we eigenlijk ook weggaan. We hadden al hele plannen gemaakt. Ik wilde graag naar Vught, mijn moeder naar Den Bosch en m'n zusje wilde niks. Totdat de deadline naderde. Ik ben minstens 10 uur bezig geweest met het Godsdienstverslag. Woensdagmiddag, donderdagmiddag en -avond, vrijdagmorgen,-middag en -avond. Eindelijk had ik het toen af. Daardoor konden we niet weg, want eerst moest dat verslag af. We parkeren het uitje voorlopig. Ik denk dat we nu in de zomervakantie gaan. Tja, nu we het toch over de zomervakantie hebben, kan ik maar beter vertellen wat ik in de zomervakantie ga doen met mijn blog. In de zomervakantie ga ik niet zo veel posten. Elke week, waarschijnlijk, wat zomer lees- en schrijftips. Natuurlijk ook over onze vakantie! Waar we naar toe gaan? Dat vertel ik je in mijn vervolgserie: Op Vakantie! De eerste post hierover komt binnen nu en twee weken. Ook had ik vorige week twee vrije dagen. De 1ste dag kwam omdat we toen Hemelvaartsdag hadden en de tweede dag was de vrijdag erna. Zaterdag zijn we naar de Zendingsmarkt geweest. Het was erg leuk en ik zag veel klasgenoten.

Ook had ik deze week veel schrijfinspiratie. Alleen kom ik er vaak niet aan toe om het allemaal op papier te krijgen. Ik weet echt nog niet hoe ik dit probleem kan oplossen. Weet jij een oplossing? Laat het me snel weten!

Tja, het einde van dit schooljaar nadert. Ik haat het echt. Ik wil helemaal niet afscheid nemen van mijn klas. Het is heel gezellig, ik voel me er veilig. We kunnen echt lachen met elkaar. Dat komt ook omdat ik erbij hoor. Sommige horen er niet echt bij. Dat is jammer, maar daar maken ze het er zelf naar. Ik kan er ook niet voor iedereen zijn. Dat klinkt misschien hard, maar het is wel zo. Ik heb voor mezelf al genoeg aan m'n hoofd.

Met BGL(Boy+Girl=Love), mijn verhaal, ben ik overnieuw begonnen. De hoofdstukken waren veel te kort. Ze waren ong. 600 woorden, maar ik wil graag dat elk hoofdstuk meer als 2000 woorden heeft. Het lijkt erg veel, maar dat is het niet, voor mij. Sommige hoofdstukken ga ik niet overnieuw doen, daar voeg ik gewoon nog wat aan toe.

Op school gaat het best goed, ik haal goede cijfers. Alleen ben ik niet meer zo trouw aan mijn huiswerk als aan het begin van het schooljaar.  Op 30 mei hebben we sportdag. Ik ga voetballen. Daarnaast moet je ook nog korfballen en spelletjes doen. Hiermee kun je punten verdienen. Uiteindelijk kan je de sportdag zelfs winnen. Dan krijg je een beker. Vorig jaar waren we laatste geworden. Dit jaar moeten we wel in de top 5 belanden, vind ik. Ik hoop dat dat ook lukt. Alleen heb ik een zwaar hoofd in ons handbalteam. Het is niet erg goed. Wij, als voetbalteam, moesten een oefenwedstrijd spelen tegen hen, en wij waren nog beter. Dit jaar moeten we ook echt aangemoedigd worden. Dat werden we vorig jaar niet, dus zeiden we allemaal, dat we daardoor verloren hebben. Lol!

Groetjes Mariléne

dinsdag 8 mei 2018

#DAILY LIFE gisteren was het weer zover!

Gisteren was het weer zover. Weer naar school! Al hoewel ik er aan de ene kant weer veel zin in heb, vind ik vakantie hebben ook heel erg fijn.

Waarom zou ik zin hebben in school? Dat zal ik je uitleggen. Dat ligt absoluut niet aan de leraren(Sorry...), maar vooral aan onze klas. We hebben een leuke klas van 24 leerlingen. 12 jongens en 12 meiden. Goed verdeeld dus. We hebben heel veel plezier met elkaar. Toch zitten we het liefst meisje-meisje en jongen-jongen. Het klikt niet echt. Tja, jammer. De laatste tijd is het wat meer door elkaar. Je ziet, na de vakantie, iedereen weer. Ik vind het heerlijk om weer iedereen te zien. Ik krijg altijd de meeste schrijfinspiratie op school.
Hoe zit dat bij jou? Waar krijg jij de meeste inspiratie?

Één nadeel: Na de zomervakantie gaan we uit elkaar. Onze klas is namelijk een Havo/Vwo klas. Na de zomervakantie gaat een deel naar een Havo klas en een deel naar een Vwo klas. En dat ook nog op een andere locatie van onze school. Dat betekent dus voor mij:
-Nieuwe klas, dus ook nieuwe klasgenootjes
-Langer fietsen. Moet dan ong. 16 km fietsen. Nu is dat ong. 5 km. Een verschilletje dus.
-Nieuwe vriendinnen maken. Ik kom waarschijnlijk met geen enkel meisje uit mijn huidige klas in mijn nieuwe klas.
-Nieuw gebouw leren kennen
-Andere leraren
En zo kan ik nog wel even doorgaan. In ieder geval heel wat veranderingen. Aan de ene kant leuk, maar aan de andere kant minder leuk.

Vandaag was het een hele lange dag. ik had namelijk tot het 8ste. Vanaf het 1ste. Alleen het 5de een tussenuur.  Toch kreeg ik weer heel wat inspiratie. Bv. bij Duits. Hier begroetten we onze lerares altijd in het Duits. Vandaag hadden we afgesproken om dat niet te doen. Tot drie keer toe zeiden we niks. Daarna vroeg ze waarom we niks zeiden. We gingen heel erg klagen vanwege het warme weer, zo lange dag, enz. We praatten haast allemaal door elkaar. Op den duur werd ze het zat. Ze dreigde, dat als we de volgende keer weer haar niet begroetten, dat we dan een uur moeten nakomen. Ik zei tegen mijn buurjongen, dat als we de volgende keer het allemaal niet deden, we dan met z'n allen dan een uur moeten nakomen. Dat leek me erg grappig en hij vond het ook wel leuk.

Donderdag en vrijdag hebben we vrij. Donderdag omdat het dan Hemelvaartsdag is en vrijdag een gewone vrije dag. Waarschijnlijk gaan we dan een dagje weg. Waar naar toe mag ik zelf weten. Dus ik ben druk bezig hier mee. Ook moet ik vrijdag een verslag inleveren (digitaal) voor godsdienst over vreemde godsdiensten. Ik doe het over het Lamaïsme of Tibetaans Boeddhisme. Dat is het Boeddhisme in Tibet. Met deelvragen en al. Vervelend genoeg is er niet zo heel veel over te vinden. Dus moet ik zelf heel wat nadenken. Tja, dat moet ik toch al. Het gaat er eigenlijk om dat je algemeen iets over deze godsdienst vertelt en dan laat zien dat dit een verkeerde godsdienst is volgens de Bijbel. Ik ben er nog niet ver mee, dus daar moet ik ook heel wat tijd aan besteden.

Volgende week moet ik ook nog Holmwoods inleveren. Ik moet er nog minstens 10 geloof ik. Holmwoods is een Engels leerprogramma via de computer. Je maakt oefeningen voor je lees- en luistervaardigheid. Elke keer moet je er 10 van de leesoefeningen en 10 van de luisteroefeningen inleveren. Dat wordt dus flink aan de bak.

Als laatste wil ik het hebben over deze blog. Ik ga vanaf nu elke week 1 post over mijn dagelijks leven doen. Elke twee weken komt er een boekenpost of schrijfpost online. De ene week een boekenpost en de volgende week een schrijfpost. Het is namelijk erg druk op school. Voor volgende week heb ik al 2 reps en 1 s.o. gekregen. En dat nog maar in twee dagen.

Misschien hebben jullie het wel gemist. Ik heb afgelopen zaterdag niet meer het kort verhaal over Bevrijdingsdag gepost. Dat kwam omdat ik er geen tijd voor had om het te typen. Waarschijnlijk komt het binnen enkele weken wel online. Wanneer durf ik nog niet te zeggen.

Op de planning staat volgende week een schrijfpost. Deze week is er alleen deze post. Ook omdat deze best lang is. Ik ga elke week proberen om een best wel lange post online te zetten.
Ik weet nog niet hoe lang ik het heel de tijd ga doen. De ene keer zal hij wat langer zijn dan de andere keer. Af en toe komen er ook wat extra's. Vanaf nu ga ik niet meer echt een bepaalde dag doen voor de posts, maar verschillende dagen.  Het kan zijn dat de ene keer #Daily life op maandag verschijnt en de andere keer op vrijdag.
Wat vinden jullie fijn? Een lange post over mijn week of juist kort? Of gewoon gemiddeld? Laat het me weten in je reactie. Ik hoor het graag. 

Groetjes Mariléne

deze keer waren het ong. 800 woorden. Dus laat ook even weten of je meer woorden wilt of niet, de volgende keer.

vrijdag 4 mei 2018

Kort verhaal: Dodenherdenking.

Voor vandaag heb ik een kort verhaal getypt, speciaal voor Dodenherdenking. Ik ben benieuwd naar jullie reacties. Wat zou er nog verbetert moeten worden? Ik hoor het graag!

Het was vandaag weer zover. 4 mei. Dodenherdenking. Jimmy stond al vroeg op. Vandaag wilde hij samen met zijn klasgenootje en buurmeisje Stacey een interview met zijn opa houden. Want opa Johan, oftewel John in het Engels, heeft vroeger in de WOII gevochten. En daar wil hij wat dingen over weten. Gelukkig kan opa er goed over praten. Jimmy is dan ook erg benieuwd naar wat hij vandaag gaat vertellen. Snel kleed  hij zich aan, kamt zijn haren en gaat dan naar beneden.
                                                    ☆☆☆
‘Ha opa!’ begroet Jimmy zijn opa. ‘Dit is Stacey, mijn buurmeisje.’ ‘Geweldig! Nog iemand die komt luisteren naar mijn verhaal!’ lacht opa. ‘Ga lekker zitten. Ik heb al wat drinken voor jullie klaargezet.’ Jimmy en Stacey ploffen op de bank neer. Opa gaat tegenover hen in een stoel zitten. ‘Vraag maar raak!’ nodigt hij hen uit. Jimmy en Stacey vragen hem de oren van het hoofd en hij moet moeite doen om ze allemaal te beantwoorden. ‘Hoeveel vragen hebben jullie nu nog?’ ‘Nog één.’ ‘Stel hem!’ lacht opa. ‘Waarom gaat u nooit naar de herdenking zelf?’ zegt Jimmy. Opa zucht. ‘Daar moet ik eens goed voor gaan zitten. Als je naar de plaats loopt waar Dodenherdenking wordt herdacht, moet je altijd in een lange rij naar toe lopen. Dat wil ik liever niet, want daar krijg ik nachtmerries van. Zoals je weet ben ik vlieger geweest vanaf begin 1944 in het Nederlandse squadron van vliegers. Begin 1945 moest ik alleen patrouilleren boven Nederland. Wat ik daar op de wegen zag, was onbeschrijfelijk. Magere mensen, gekleed in niets meer dan lompen, op blote voeten, liepen daar of duwden een kar. En het was ook nog eens winter. Hoe koud moet het dan wel niet geweest zijn daar op de grond als het in de lucht al zo koud was. Toen ze mij zagen waren ze eerst bang. Maar verschillenden, die waarschijnlijk een beetje kennis hadden van vliegtuigen, zagen dat ik een Nederlander was. Ze begonnen direct te zwaaien. Ik keek in het ruim van mijn vliegtuig of ik nog wat had. Daar zag ik alleen nog maar vijf voedselpakketten, overgebleven van een eerdere voedseldropping. Ik deed mijn ruim open en gooide ze naar buiten. Nog één rondje draaide ik en daarna vloog ik verder. Ik zag dat ze haast vochten om zo’n voedselpakket en begreep dat de honger echt heel zwaar was. Als ik dan die rij mensen zie, waar je dan in moet lopen, dan denk ik hier altijd nog aan terug. Ik heb die mensen op het netvlies staan. Ja, dat vergeet je nooit meer!’ Het is heel stil in de kamer.
                                                ☆☆☆
‘Komen jullie morgen terug?’ vraagt opa, als Jimmy en Stacey weggaan. ‘Dan ga ik vertellen hoe ik oma voor het eerst zag en wat er toen gebeurde.’ Jimmy knikt enthousiast. ‘Ja, leuk!’

Ook Stacey vind het een goed idee. ‘Tot morgen dan hè!’ Samen fietsen Jimmy en Stacey weg. Opa Johan gaat weer naar binnen. Het is toch goed, dat hij het aan Jimmy heeft verteld, denkt hij bij zichzelf.

donderdag 3 mei 2018

#DAILY LIFE: Oorlogsmuseums en meer...

Deze post gaat over oorlogsmuseums. Dit omdat het morgen Dodenherdenking en zaterdag Bevrijdingsdag is. Ook wil ik het hebben over 4 mei en wat ik daarvan vind. Je hoort namelijk nu heel erg, dat mensen 4 mei niet meer willen. Ben je benieuwd? Lees dan gauw verder!

Als eerste oorlogsmuseum wil ik het Bevrijdingsmuseum in Nieuwdorp noemen. In dit museum ben ik al een paar keer geweest. Het museum gaat over de oorlog en bevrijding in Zeeland. Ook is er een klein deel van het museum gewijd aan de oorlog in Nederlands-Indië, die eindigde in 1948. Veel Zeeuwse mannen hebben daar ook gevochten. Zoals bv. mijn overgrootopa. Hij kan er nog steeds niet goed over praten.

Het begint in de kelder waar er een indringende film van ong. 10 minuten wordt afgespeeld. Daarna kun je de rest van het museum bekijken. Sinds kort is er ook een bevrijdingspark. Dit is nog in aanbouw, maar je kunt er al wel wandelen.

Als tweede oorlogmuseum wil ik het Oorlogsmuseum Overloon noemen. Een mooi museum, erg indrukwekkend! Ook de informatie was erg nuttig. Doordat je de verhalen hoort, kan je een beetje inleven hoe het voor de mensen in de oorlog was. De hal met munitie, tanks en nog veel meer, was echt groot. Het was Boem, en dan stond je in zo'n grote hal. Je wist eigenlijk niet waar je moest kijken. Zo veel was er te zien. Jammer genoeg was mijn bezoek aan het museum erg kort vanwege de terugreis. We hadden namelijk een excursie met stream 1 klas 2. Naast onze klas nog 2 klassen. Erg mooi, ik kom er zeker nog een keer!

4 mei, niet voor mij. Dit hoor je de laatste tijd veel. Mensen die het onzin vinden om de mensen te herdenken die voor ons land hebben gestreden tijdens de WOII. Ik vind dit erg onzin. Als deze mensen er niet waren geweest, zaten we misschien nog onder de plak bij Hitler. Want dan hoefde Groot-Brittanië ook geen hand uit te steken, maar alleen hun eigen land verdedigen. Dan hadden we waarschijnlijk nog steeds geen internet gehad. Dus, ik zou zeggen: Wees blij dat deze mensen er waren! Anders kon je nog steeds niks uitbrengen. Ik denk niet dat je nog zo graag had gewild dat Hitler nog aan de macht was. Of je moet het natuurlijk helemaal eens zijn met Hitler...

Lieve groetjes van Mariléne

woensdag 2 mei 2018

#SCHRIJVEN, hoe schrijf je over de oorlog???

Deze week is het Dodenherdenking en Bevrijdingsdag. Dat heeft alles te maken met de oorlog. 
Daarom vandaag: Hoe schrijf je over de oorlog en wat komt er allemaal bij kijken?

Zelf heb ik al weleens iets over de oorlog geschreven, maar ik vond het nog erg lastig. Ook omdat het geschiedenis is. Als je een boek over het verleden schrijft, en dan met name over de oorlog, moet je veel meer vooronderzoek doen dan als je over het heden schrijft. Je moet natuurlijk weten over welk tijd je het gaat doen en welke (historische) personen. Voor wie is het geschreven? Wat voor informatie is er over deze tijd te vinden. Bij welke plaats (en) speelt het verhaal zich af? En zo kun je nog honderden vragen stellen. Vragen stellen is belangrijk, ook tijdens je vooronderzoek.

Als je dit allemaal weet, kun je natuurlijk ook nog gaan praten en vragen stellen aan de mensen die het meegemaakt hebben of er veel over weten. Zoals bv. museumgidsen o.i.d. Dat is erg belangrijk als je een leek ben op het gebied van geschiedenis. Toch is het ook belangrijk voor mensen die er wat meer over weten, zo heb je natuurlijk ook andere denkbeelden over een gebeurtenis. Dat kan je allemaal helpen bij het schrijven. Vraag ook mensen, die er veel over weten, om mee te lezen. Ze kunnen je goede feedback geven.

Een vooronderzoek kan er lang duren. Je moet er minstens een half jaar, waarschijnlijk, voor uittrekken. En dan pas kun je gaan schrijven.

Het is erg handig, dat als het je 1ste boek wordt, dat je workshops volgt, zodat je het schrijven steeds beter onder de knie krijgt. Het is het beste dat je elke dag schrijft. Dat hoeft niet persé voor je boek te zijn, als je maar schrijft. Je kunt zoveel onzinverhalen schrijven als je zelf wilt. Zo krijg je vaak ook minder snel een writer's block.

Het ligt aan de leeftijd van je lezers hoeveel woorden je ong. moet schrijven. Voor Young Adult ong. 60.000 woorden, maar dat mogen er ook 10.000 meer of minder zijn. Als je een novelle schrijft ong. tussen de 25.000 en de 40.000 woorden. Schrijf je een roman, dan kom je toch wel rond de 80.000 tot 90.000 woorden. Het is eigenlijk niet belangrijk hoeveel woorden het telt, de kracht van het verhaal ligt daar niet in. Hier moet je dus wel een beetje rekening mee houden.

Zelf lijkt het me wel leuk om nog eens een keer te schrijven over Zeeland in oorlogstijd en dan met name Walcheren. Zeeland werd namelijk eerder bevrijd dan de rest van het land. Toch is er ook hard gestreden bv. bij de Sloedam. Dat was ook al aan het begin van de oorlog. Toen ging Zeeland gewoon door nadat Nederland had gekapituleerd.
Wie weet, breekt er nog weleens een ogenblik aan dat ik hierover ga schrijven.

Zouden jullie ook graag een boek over de WOII willen schrijven? Of over een andere gebeurtenis in de geschiedenis? Ik hoor het graag in je reactie!

Lieve groetjes Mariléne

dinsdag 1 mei 2018

#LEZEN, boeken over het verzet.

Deze week staat mijn blog helemaal in het teken van Dodenherdenking en Bevrijdingsdag. 
Vandaag: Boeken over het verzet. 

Over dit boek heb ik het eerder gehad. Namelijk: Laura's verzet' van Margreet Maljers (zie hiervoor: http://marileneschrijft.blogspot.nl/2018/03/boeken-mijn-favoriete-boeken-dl-2.html )
Als je boeken over het verzet wil lezen, moet je deze echt lezen!
In 1940 ontfermt de Alkmaarse familie Kellenaer zich over het Joodse gezin Wijnberg. Dochter Laura brengt het gezin bij elkaar en dat is het begin van de blijvende vriendschap tussen beide families. Nog geen jaar later sluit Freek Kellenaer zich aan bij het verzet. De vijftienjarige Laura, die er veel jonger uitziet en daardoor controles kan vermijden, volgt. Ze brengt bonkaarten en krantjes
rond. Haar buurjongen Bart meldt zich aan bij de WA en ziet Laura als zijn vriendin, maar daar moet ze helemaal niets van weten! Het is een moeilijke tijd, waarin niet duidelijk is wie voor of tegen is. Als vader Kellenaer verraden lijkt te zijn, voert Laura haar eigen oorlog: tegen het verraad, de honger en het onrecht. Waar zit het lek en wat zal de toekomst brengen?

Als tweede boek over het verzet wil ik 'Paolo's oorlog' van Shirley Hughes noemen.
Dit boek gaat over het verzet in Italië:
Het is 1944 en de dertienjarige Paolo woont in Florence, dat is bezet door de Duitsers. Maar het Italiaanse verzet heeft de hoop nog niet opgegeven, en Paolo doet dat ook niet. Zeker niet wanneer hij de kans krijgt om twee verzetsstrijders te helpen. Maar wat kan één jongen op de fiets beginnen tegen een heel leger? Hij weet niet waar zijn vader is en zijn moeder is tegen de Duitsers. Al snel komen er huiszoekingen en bedreigingen. Wat moet Paolo doen?

Ik had zelf nog nooit over het verzet in Italië gelezen. Dit boek vond ik erg indrukwekkend en gaf een goed beeld hierover. Het is erg makkelijk weg te lezen. Het is niet zo eng dat je er niet van kunt slapen. Dit boek is echt een aanrader, ook voor jongere kinderen.


Het laatste boek, dat ik wil noemen, is: 'Buitengesloten' van Heather en Lydia Munn.
Dit boek gaat over het verzet in Zuid-Frankrijk. Wat de Duitsers niet hadden veroverd maar wel onder controle hadden. Dat zie je ook goed terug in het verhaal.
Julien Losier verhuist op 15-jarige leeftijd met zijn vader, moeder en zusje Magali van Parijs naar Tanieux. Het gezin zoekt aan het begin van de Tweede Wereldoorlog de veiligheid van het Zuid-Franse platteland. Julien is hier bepaald niet gelukkig mee, hij voelt zich buitengesloten door zijn
leeftijdsgenoten in Tanieux, die hem als een betweter uit Parijs zien. Het feit dat Benjamin, een joodse jongen van Duitse komaf, bij hen komt wonen maakt het er niet beter op.
De joodse Nina gaat samen met haar broer Gustav proberen te vluchten naar Zuid-Frankrijk. Dit heeft ze beloofd aan haar vader. Het wordt een hele zware tocht. Kunnen ze het halen?


Ben je nieuwsgierig geworden naar wat er de rest van de week op mijn blog komt? Kijk dan morgen weer of ga me volgen.
Welke boeken lees jij graag over het verzet. Laat het me weten in je reactie.
Liefs van Mariléne.